کاوش در این مقیاس کیهانی نه تنها شکنندگی سیاره ما، بلکه عظمت سرسامآور هر آنچه در ورای آن است را نیز آشکار میکند و دیدگاهی را ارائه میدهد که درک ما از فضا، زمان و جایگاه ما در جهان را به چالش میکشد.
زمین: نقطهای کوچک در فضا
زمین قطری تقریباً برابر با ۱۲۷۴۲ کیلومتر دارد. اگرچه از دیدگاه انسان بسیار عظیم به نظر میرسد، اما در مقیاس کیهانی، نقطهای کوچک است. زمین که به دور خورشید میچرخد، سیاره ای سبز دارای حیات ولی کوچک و شکننده در میان فضای خالی و وسیع است که به سختی در برابر پسزمینه کهکشان راه شیری و جهان فراتر از آن به چشم میآید.
از زمین زیر پای ما تا دورترین نقاط فضای بین کهکشانی، جهان هستی فراتر از تصور امتداد دارد. زمین، خانه ما، تنها نقطهای کوچک در کیهانی پر از ستارهها، سیارات، کهکشانها و خوشههای عظیم است. فواصلی که درک آنها غیرممکن است، ما را از نزدیکترین ستارهها جدا میکنند، در حالی که جهان قابل مشاهده میلیاردها سال نوری وسعت دارد. کاوش در این مقیاس کیهانی نه تنها ناچیز بودن سیاره ما را ، بلکه عظمت سرسامآور هر آنچه در ورای آن است را آشکار میکند و دیدگاهی را ارائه میدهد که درک ما از فضا، زمان و جایگاه ما در جهان را به چالش میکشد.
ماه و فضای نزدیک به زمین
ماه در فاصله ۳۸۴۴۰۰ کیلومتری از زمین قرار دارد، که این فاصله تقریباً ۳۰ برابر قطر زمین می شود. این فاصله، اگرچه در مقیاس روزمره قابل توجه است، اما در مقیاس بین سیارهای بسیار ناچیز است. ماهوارهها و ایستگاههای فضایی در فواصل چند صد کیلومتری به دور زمین میچرخند و در حال حاضر بسیار فراتر از سطح زمین هستند، اما هنوز در محدوده نسبی فضای نزدیک به زمین قرار دارند.
مشتری و سیارات بیرونی
مشتری، بزرگترین سیاره منظومه شمسی ما، قطری معادل ۱۴۲,۹۸۴ کیلومتر دارد که حدود ۱۱ برابر زمین است. فراتر از مشتری، زحل، اورانوس و نپتون، منظومه شمسی را تا میلیاردها کیلومتر گسترش میدهند و هر سیاره تنها در مقایسه با خود خورشید، کوتوله به نظر میرسد. مقیاس این سیارات نشان میدهد که سیاره ما واقعاً چقدر کوچک است.
منظومه شمسی
منظومه شمسی تقریباً ۱۰۰ واحد نجومی( فاصله بین زمین تا خورشید،معادل ۱۵۰.۰۰۰.۰۰۰ کیلومتر را یک واحد نجومی می گویند) (AU) از خورشید تا لبه هلیوسفر (گستره حباب مانند اطراف خورشید است که بادهای خورشیدی را شامل می شود و کل منظومه شمسی را دربرگرفته است)، حدود ۱۵ میلیارد کیلومتر امتداد دارد. حتی نپتون، دورترین سیاره، تنها ۳۰ واحد نجومی از آن فاصله دارد. فراتر از این، کمربند کویپر و ابر اورت دوردست قرار دارند که ممکن است تا ۱۰۰.۰۰۰ واحد نجومی امتداد داشته باشند و این نشان دهنده دامنه وسیع گرانشی خورشید است.
خورشید در مقایسه با زمین
قطر خورشید تقریباً ۱۰۹ برابر زمین است و ۹۹.۸ درصد از جرم منظومه شمسی را در خود جای داده است. تأثیر گرانشی آن بر تمام حرکات سیارهای غالب است. در مقایسه با این ستاره عظیم، زمین بینهایت کوچک است و این موضوع، مقیاس کوچکی سیاره ما را حتی در منظومه شمسی خودمان برجسته میکند.
کهکشان راه شیری
کهکشان راه شیری تقریباً ۱۰۰.۰۰۰ سال نوری قطر دارد و بیش از ۱۰۰ میلیارد ستاره را در خود جای داده است. زمین در یک بازوی مارپیچی به دور یکی از این ستارگان، یعنی خورشید، میچرخد. در مقایسه با جمعیت عظیم ستارگان، زمین به نقطهای کوچک و تقریباً بیاهمیت در کهکشانی پر از پیچیدگی و فعالیت تبدیل میشود.
کهکشانهای همسایه نزدیکترین کهکشان بزرگ، آندرومدا، ۲.۵ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد. حتی این کهکشان عظیم نیز تنها یکی از میلیاردها کهکشان موجود در جهان است. میلیونها سال طول میکشد تا نور آندرومدا به زمین برسد، که این امر فواصل بسیار زیادی را که کهکشانها را از هم جدا میکند را نشان می دهد و مقیاس فضای بین کهکشانی را برجسته میکند.
خوشهها و ابرخوشههای کهکشانی
کهکشانها به صورت خوشههایی در کنار هم قرار میگیرند و گروهها، خوشهها و ابرخوشههایی را تشکیل میدهند که میتوانند دهها میلیون سال نوری گستردگی داشته باشند. ابرخوشه سنبله که کهکشان راه شیری را در خود جای داده است، حدود ۱۱۰ میلیون سال نوری قطر دارد. این ساختارها نشان میدهند که خود کهکشانها تنها بلوکهای سازنده شبکه کیهانی بزرگتری هستند.
جهان قابل مشاهده
تخمین زده میشود که قطر جهان قابل مشاهده حدود ۹۳ میلیارد سال نوری باشد و تقریباً شامل دو تریلیون کهکشان باشد. حتی با سرعت نور، عبور از آن میلیاردها سال طول میکشد. این مقیاس، هر چیزی را در منظومه شمسی و حتی کهکشان راه شیری کوچک نشان میدهد و اندازه ی واقعاً غیرقابل تصور کیهان را نشان میدهد.
